Ramo Bralić

Ramo Bralić

Rođen 11.01.1950. godine u Rožajima.

Završio je osmogodišnju školu i prvi razred Gimnazije 1965/66. godine u Rožajima, Gazi Husrev-begovu Medresu 1970/71. godine, Fakultet političkih nauka 1973/74. godine, a magistrirao na Političkim naukama u Sarajevu 1980. godine.

U periodu 1975. – 1991. godine radio je u RO „Gornji Ibar“, bio je: osnivač fabričkog lista „Gornji Ibar“ i njegov glavni i odgovorni urednik, šef službe za kadrove i radne odnose, direktor trgovine, zamjenik Generalnog direktora i Generalni direktor RO „Gornji Ibar“ Rožaje.

Od 1988. – 1990. godine bio je delagat u Vijeću udruženog rada Skupštine Republike Crne Gore i član skupštinskog odbora za privredu.

Od 1990. – 1996. godine je bio poslanik u Skupštini Crne Gore u dva mandata i predsjednik Skupštinskog odbora za budžet i finansije u jednom mandatu.

U periodu 1998. – 2001. godine je obavljao dužnost Ministra trgovine u Vladi Crne Gore.

2001. – 2009. godine godine bio Generalni direktor Republičkog Fonda Crne Gore za zdravstveno osiguranje.

Od februara 2010. godine bio je rezidentni Ambasador Crne Gore u Republici Turskoj, od septembra 2011. godine je ne rezidentni ambasador Crne Gore u Republici Azerbejdžan, a od maja 2012. godine ne rezidentni ambasador Crne Gore u Islamskoj Republici Iran.

1998. – 2005. godine; 2007. – 2010. godine: je bio član Vladinog Savjeta za privatizaciju privrede i strana ulaganja.

1975. – 1991. godine: bio je član Skupštine IBT-Investiciona Banka, Udružena Banka i član izvršnog odbora banke u dva mandata. Kada se IBT banka (Investiciona Banka, Udružena Banka Crne Gore) transformisala u Montenegro Banku crne Gore izabran je za člana upravnog odbora i zamjenika Predsjednika uprvnog odbora Montenegro Banke. Bio je predsjednik izvršnog odbora IBT- Osnovne Banke u Rožajima.

Bio je član savjeta Narodne Banke Crne Gore u četvorogodišnjem mandatu. Obavljao je dužnost člana Skupštine samoupravne interesne zajednice za ekonomske odnose sa inostranstvom u četvorogodišnjem mandatu.

Inicirao je i učestvovao u izradi „Strategije razvoja Kliničkog Centra CG“ do 2020. godine, kao i „ Strateško – razvojnog programa Republičkog Fonda za zdravstveno osiguranje do 2011.“ Kojim je predviđena implementacija 19 projekata, od kojih je 17 uspješno realizovana do 2010. godine. Bio je nosilac uspostavljanja javnih nabavki u zdravstvenom sistemu crne Gore, inicijator izgradnje i opremanje Klinike za onkologiju Kliničkog Centra Crne Gore, kao i projektovanja i izgradnje Doma zdravlja u Bijelom polju. Radio je na rekonstrukciji i opremanju javnih zdravstvenih ustanova, uvođenju novih telekomunikacionih mreža i savremenih telekomunikacionih dostignuća u zdravstvenim ustanovama u Crnoj Gori.

Kao Ministar trgovine uradio je prvu reformu spoljno-trgovinskog i carinskog sistema u Crnoj Gori: liberalizacija uvoza i izvoza, harmonizaciju uvozne i izvozne nomenklature. Radio na uspostavljanju autonomnog crnogorskog carinskog područja i njegovog priznanja od strane članica država Evropske Unije koji je bio jedan od prvih atributa crnogorske državnosti i nezavisnosti. Po izboru na dužnost Ministra trgovine radio je na uspostavi odnosa Crne Gore sa zemljama u okruženju, i posebno osetljivu uspostavu odnosa Crne Gore i Bosne i Hercegovine.

Učestvovao je na drugom Kongresu Srpskog građanskog vijeća u Sarajevu 1995. godine kojom prilikom je ušao sa poznatom grupom u opkoljeno Sarajevo preko Igmana i kroz poznati tunel, a iz kojeg događaja je nastala Igmanska inicijativa. Te je s toga bio osnivač i kopresjedavajućiu Igmanske Inicijative u ime Crne Gore koja je odigrala značajnu ulogu u promovisanju stanja u Bosni i Hercegovini, uspostavljanju odnosa između naroda i država bivše Jugoslavije koja i danas igra značajnu ulogu u pomirenju i prevazilaženju ratnih posljedica u Bosni i Hercegovini , Hrvatskoj, Srbiji i šire.

Bio je član i osnivač Reformskih snaga Ante Markovića za Crnu Goru , kasnije član Socijaldemokratske partije-reformista i Socijaldemokratske partije, kao i član Glavnog odbora SDP-a, Predsjedništva i potpredsjednik Socijaldemokratske partije. U jednom kriznom periodu funkcionisanja SDP bio je VD predsjednik SDP-a u tom periodu pripremio i uspješno održani vanredni Kongres SDP-a.

Bio je aktivan član Pokreta za održavanje Referenduma za nezavisnost Crne Gore.

Bio je veliki protivnik antibirokratske revolucije u Crnoj Gori, donošenja Zakona o šumama i politike tog vremena, zbog čega je podnio ostavku na dužnost generalnog direktora RO „Gornji Ibar“ polovinom 1991. godine. Nažalost „Gornji Ibar“ danas ne postoji i ako je kao Generalni direktor donji Plan razvoja „Gornjeg Ibra“ za period 1990. – 2005. godine.

Dvije godine je bio predsjednik Sabora Islamske zajednice Crne Gore (1998. – 2000. godine).

Nosilac je priznanja srebrne značke „Hasan Brkić“, sarajevskog Univerziteta, za uspješno završene studije. Dobitnik priznanja, Plaketa grada Rožaja „30. Septembar“ koju je dobio za dati doprinos razvoju „Gornjeg Ibra“ i Opštine Rožaje.

U vrijeme kada je bio direktor Fonda za zdravstvo, Fond je dobio nagradu DISKOBOLOS, priznanje Međunarodnog informatičkog saveza za razvoj informatičkog sistema u zdravstvu za 2003. i 2007. godinu, kao i priznanje XV INFOFEST-a za kvalitet projektnog rješenja za informacionu podršku u primarnoj zdravstvenoj zaštiti.

Jedan je od nosilaca ideje formiranja „Balkanskog Foruma“ zemalja zdravstvenog osiguranja na kojem se razmjenjuju iskustva o postignutim reformama i modela finansiranja zdravstva. Organizovao je održavanje „ III Balkanskog Foruma“ u Crnoj Gori 2009. godine.

Humanizam, ravnopravnost, pravičnost, jednakopravnost, pravda, red, rad i tolerancija su moto i odrednica njegovog životnog puta, demokratskog, političkog i radnog djelovanja.

Služi se arapskim i engleskim jezikom.

Oženjen, supruga Bahrija , otac Selme a djed Adle i Amile.